Πρωτοπόροι εικαστικοί του υφάσματος στις ΗΠΑ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το ύφασμα και οι ίνες αποτελούν ένα πεδίο που γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο αλλά και πιθανόν μαζί με τη γλώσσα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι λέξεις Textile και Text έχουν την ίδια ρίζα. Ωστόσο, το ύφασμα, ως εκφραστικό μέσο, άρχισε να κεντρίζει το ενδιαφέρον των κριτικών και των εικαστικών την περίοδο του κινήματος Arts & Crafts και της Art Nouveau. Μέχρι τότε, είτε θεωρούνταν μια γυναικεία δουλειά είτε στην περίπτωση των ταπισερί, το ύφασμα αντιμετωπίζονταν ως μια φορητή επιφάνεια πάνω στην οποία μπορούσαν να μεταφερθούν σχέδια και πίνακες μεγάλων ζωγράφων. Αργότερα, η Ρώσικη πρωτοπορία και το κίνημα του Μπάουχαουζ έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στο χρηστικό αντικείμενο και ενέπνευσαν αρκετούς καλλιτέχνες να σχεδιάσουν υφάσματα, κοστούμια και ταπισερί αλλά και να πειραματιστούν με παραδοσιακές τεχνικές, όπως με το πλέξιμο, την υφαντική, το κέντημα κ.ά. 

"Οι αρχιτέκτονες, οι γλύπτες, οι ζωγράφοι πρέπει όλοι να επιστρέψουμε πίσω στην χειροτεχνία!.... Ο καλλιτέχνης είναι μια υψηλή εκδήλωση του επιδέξιου τεχνίτη.... Ας δημιουργήσουμε μια νέα συντεχνία τεχνιτών χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς που υψώνουν αλαζονικά φράγματα μεταξύ χειροτεχνών και καλλιτεχνών"
Walter Gropius

Οι ιδέες του Μπάουχαουζ είχαν μεγάλη επίδραση στην τέχνη και στην αρχιτεκτονική της δυτικής Ευρώπης, των ΗΠΑ, του Καναδά και του Ισραήλ, καθώς πολλοί από τους καλλιτέχνες του Μπάουχαουζ τράπηκαν σε φυγή, ή εξορίστηκαν την περίοδο του ναζιστικού καθεστώτος. Ειδικά στην Αμερική το κλίμα ευνοούσε τους πειραματισμούς κάθε είδους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίστηκαν οι πρώτοι εικαστικοί που άρχισαν να δουλεύουν με τις ίνες και τα υφάσματα. 
  • Η Claire Zeisler (1903-1991) ήταν Αμερικανίδα εικαστικός που χρησιμοποιούσε κόμπους και κορδόνια για να δημιουργήσει αυτοφερόμενα γλυπτά μεγάλης κλίμακας. Η κατασκευή αυτών των μη-χρηστικών τρισδιάστατων αντικειμένων, περιλάμβανε διάφορες τεχνικές ύφανσης χωρίς αργαλειό. Για την Claire Zeisler, οι ίνες παρείχαν μια νέα ελευθερία που μπορούσε να ενσωματώνει τόσο τη σύγχρονη έκφραση όσο και διάφορες πρωτόγονες τεχνικές. Η εξέλιξη του έργου της από τα επίπεδα υφαντά στις αυτοφερόμενες κατασκευές αποτελεί μια ένδειξη της σημαντικής αλλαγής που έλαβε χώρα στο πεδίο του υφάσματος. Ένα πεδίο που μεταπηδούσε από τον κόσμο της χρηστικής χειροτεχνίας στον κόσμο των καλών τεχνών.  
τρισδιάστατη τέχνη, τέχνη με ύφασμα, ίνες, κλωστές, γλυπτική
"Red Preview by Claire Zeisler" by Source. Licensed under Fair use via Wikipedia.
  • Η Lenore Tawney (1907-2007) ξεκίνησε ως γλύπτρια και εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες εικαστικούς που δούλεψαν με το ύφασμα και τις ίνες. Η Tawney επηρεάστηκε από τη Γερμανική σχολή του Μπάουχαουζ και από την avant-garde καθώς το 1946 εγγράφηκε στη σχολή design του Lazlo Moholy- Nagy στο Σικάγο. Σπούδασε υφαντική με την Marli Ehrman. Στην ηλικία των 54 ετών, ζώντας στο Μανχάταν  ξεκίνησε να δημιουργεί υφαντά που έφταναν σε ύψος τα 4 μέτρα. Τα υφαντά της αποτελούνταν από άλλοτε αραιές και άλλοτε πυκνές υφάνσεις Μαζί με του Clare Zeisler, Sheila Hicks Alice Adams και Dorian Zachai, συμμετείχε το 1963 στην έκθεση "Woven Forms", που διοργανώθηκε από το Museum of Contemporary Craft στην Νέα Υόρκη.
τρισδιάστατη τέχνη, γλυπτική, κλωστές, ύφασμα, τέχνη, πλέξιμο
Ο βασιλιάς I, 1962  / Λινό; 148 x 31 / Πηγή εικόνας: lenoretawney.org
  • Η Sheila Hicks ήταν Αμερικανίδα καλλιτέχνης που έζησε στο Παρίσι μέχρι το 1964 αλλά και στο Μεξικό. Στα μέσα της δεκαετίας του 50 σπούδασε στο Yale και είχε καθηγητή τον αφηρημένο ζωγράφο Josef Albers. Ο Ambers είχε επίσης διδάξει στη σχολή του Bauhaus στη Γερμανία όσο και στη σχολή Black Moutaint (Στην ίδια σχολή δίδαξε το 1953 και ο κεραμίστας Peter Voulkos). H Sheila διδάχτηκε υφαντική από τη σύζυγο  του Josef Albers. Ως καλλιτέχνης δούλευε κυρίως με ίνες και υφάσματα που είχαν έντονα χρώματα. Στο έργο της τα όρια μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής γίνονται αρκετά δυσδιάκριτα. 
textile art, fiber art, thre dimension fiber art, three dimension textile art
Sheila Hicks, Πυλώνας έρευνας/Μαλακή κολόνα, 2013-14 (άποψη της εγκατάστασης, Whitney Museum of American Art, New York). Συλλογή της δημιουργού; courtesy Sikkema Jenkins & Co., New York. Φωτογραφία: Bill Orcutt
Πηγή εικόνας: 
whitney.org

πηγή εικόνας: www.artsy.net/artist/sheila-hicks
  • Ο Jack Lenor Larsen (1927-) ήταν σχεδιαστής υφάσματος, συγγραφές και συλλέκτης, αλλά και πάτρωνας των παραδοσιακών και σύγχρονων μορφών χειροτεχνίας. Μέχρι το 1950 σχεδίασε χιλιάδες μοτίβα για υφάσματα, πολλά από τα οποία είχαν να κάνουν με τον αρχιτεκτονική και τα έπιπλα του μοντερνισμού. Το συγκεκριμένο στυλ ήταν αρκετά δημοφιλές στους Αμερικανούς καταναλωτές μετά το 1945. Ο Jack Lenor Larsen μαζί με επιμελήτρια Mildred Constantine διοργάνωσαν το 1969 την έκθεση "Wall Hanging". 
  • Η Alice Adams (γεννήθηκε το 1930) ήταν Αμερικανίδα εικαστικός γνωστή στο χώρο της γλυπτικής και της land art μέχρι το 1970. Τα πρώτα της έργα ταπισερί και υφαντικής αποτέλεσαν σημαντικά παραδείγματα του κινήματος Fiber Art στην Αμερική. Η Alice αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Aubusson (γνωστή πόλη από το εργοστάσιο ταπισερί), επέστρεψε στην Νέα Υόρκη, φέρνοντας μαζί της ένα αργαλειό. Σταδιακά, όμως άρχισε να απομακρύνετε από την παραδοσιακή υφαντική και να πειραματίζεται με υλικά, όπως με σκοινιά, σπάγκους και αντικείμενα που έβρισκε τυχαία.  Το 1963 άρχισε να χρησιμοποιεί ακόμη πιο περίεργα υλικά, όπως μεταλλικούς φράκτες και καλώδια. Χρησιμοποίησε μάλιστα διάφορους τρόπους κομποδεσίας και πλεκτικής που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε μόνο στη ναυτιλία.

Πηγές:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου