Jagoda Buic: Η υφαντική του αρχιτεκτονικού χώρου

H Jagoda Buic είναι εικαστικός, γνωστή για τα πρωτοποριακά έργα υφαντικής που απλώνονται στον τρισδιάστατο χώρο και κυριαρχούν λόγω του μεγάλου μεγέθους τους και της τραχιάς υφής. H Buic μαζί με την εικαστικό Magdalena Abakanovicz, που επίσης δούλευε με ίνες, αποτελούν δύο σημαντικές μορφές που συνέβαλλαν στην περαιτέρω εξέλιξη του κλάδου της υφαντικής και στη μεταμόρφωσή του σε μια μορφή υψηλής τέχνης που απλώνεται στον τρισδιάστατο χώρο και ακροβατεί μεταξύ υφαντικής και αρχιτεκτονικής
Jagoda Buic, ταπισερί, εγκατασταση, εικαστική, τέχνης με ύφασμα, υφαντική τέχνη
"Πληγωμένο περιστέρι", Ταπισερί της Jagoda Buic.  Πηγή εικόνας



H Buic γεννήθηκε το 1930 στην Κροατία, σπούδασε ζωγραφική και ιστορία της τέχνης στο Zagreb και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον αρχιτεκτονική εσωτερικού χώρου, στη σκηνογραφία, στο ύφασμα και στο σχεδιασμό κοστουμιών. Το 1970 εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στην 35η Μπιεναλε της Βενετίας ενώ συμμετείχε και στην γνωστή μπιενάλε τεχνών υφάσματος της Λωζάνης.

Οι βασικές πρώτες ύλες των υφαντών έργων της είναι οι φυσικές ίνες, όπως το μαλλί και το σιζάλ ενώ τα χρώματα που επιλέγει είναι κυρίως το μαύρο, το καφέ και οι γήινες αποχρώσεις. Περιστασιακά χρησιμοποιεί το λευκό και το κόκκινο, ως σύμβολο του αίματος. Γενικά, η χρωματική παλέτα της Buic είναι εξαιρετικά περιορισμένη, έως και ανύπαρκτη σε πολλά έργα. Όσον αφορά στις φυσικές ίνες, η Buic πίστευε ότι ήταν καταλληλότερες για ύφανση στο χέρι σε σχέση με τις συνθετικές ίνες. Επίσης, θεωρεί ότι μέσω του έργου της, δίνει στις ίνες τη χαμένη τους αυτονομία, καθώς αυτές χρησιμοποιούνται όχι μόνο για την κατασκευή της ταπισερί αλλά για να μεταφέρουν στο έργο το χρώμα και την υφή του. Γενικά η Buic δίνει σημασία όχι μόνο στο οπτικό αποτέλεσμα του έργου αλλά και στο απτικό.

Παρατηρώντας κανείς τα έργα, όπως τα τρίπτυχα, τα πολύπτυχα, τα πληγωμένα περιστέρια, την Κλυταιμνήστρα, του μαύρους όγκους  κτλ, αντιλαμβάνεται ότι αυτά έχουν ένα δυνατό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα που καθώς τοποθετούνται στο χώρο μοιάζουν με οχυρωματικούς τοίχους. 

Σύμφωνα με δήλωση της εικαστικού το 1966, η τέχνη της ταπισερί είχε δύο εναλλακτικούς δρόμους: είτε να εδραιωθεί μέσα από τη δική της δομή είτε να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα μιας δεδομένης αρχιτεκτονικής. Η πρώτη περίπτωση, σήμαινε ότι η υφαντική θα έπρεπε να στραφεί προς τις επιταγές των ίδιων των υλικών και της ίδιας της διαδικασίας ύφανσης. Άλλωστε η συγκεκριμένη τέχνη είχε ήδη απελευθερωθεί από προκαταλήψεις και δεν αποτελούσε αντιγραφή της ζωγραφικής. Την ίδια εποχή επίσης είχε εδραιωθεί η Μπιενάλε της Λωζάνης, ως ένα από τα σημαντικότερα εικαστικά γεγονότα που αφορούσε στις τέχνες του υφάσματος. Στις συγκεκριμένες εκθέσεις λάμβανε χώρα ένα πρωτοφανές εικαστικό γεγονός. Εκθέτες και επισκέπτες γίνονταν μάρτυρες μιας τέχνης που άλλαζε χρόνο με το χρόνο, που εξελισσόταν από λαϊκή τέχνη και ανώνυμη χειροτεχνία σε υψηλή μορφή τέχνης και πειραματισμών. 

Τα έργα της Buic κυριαρχούν στον τρισδιάστατο χώρο λόγο του μεγέθους του, της υφής τους και των σκοτεινών αποχρώσεων του. Γενικά, η δημιουργός μέσα από τα έργα της φαίνεται να πειραματίζεται με την σκηνογραφία και το χώρο. Άλλωστε, εκτός από έργα υφαντικής αναλάμβανε και το σχεδιασμό σκηνικών και κοστουμιών για το θέατρο, την όπερα, το μπαλέτο και τον κινηματογράφο. Τέλος, οι πρώτες ύλες και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί έχουν αναφορές στην παράδοση της χώρας της. Πολλά έργα της τα έχει υλοποιηθεί σε τοπικό εργαστήριο και σε συνεργασία με γυναίκες που γνωρίζουν και δουλεύουν με παραδοσιακές τεχνικές.


Πηγές



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου